Home » Uncategorized » Uit de oude doos

Uit de oude doos

Terwijl de hittegolf maakt dat we ons bij voorkeur gedeisd houden, trof ik een doos met oude bewaarde ansichten aan.
Het doornemen ervan was een enorm leuke en boeiende bezigheid. Allereerst bezorgden de vele vakantiegroeten met terugwerkende kracht een heel prettig gevoel; het meegenieten van al datgene waar anderen enthousiast over schreven, gecombineerd met de veelal zonnige plaatjes, doet iets goeds. Bovendien roept het een beeld op van een – even – onbezorgde wereld. De vele getekende zonnetjes (al dan niet aangevuld met een temperatuuraanduiding, die minstens de huidige temperaturen in Nederland aantikt), de verdere opmerkingen (”’t Is hier fantastisch!”) over het weer, het eten en het appartement waar men verblijft (met kruisje op de fotozijde van de ansichtkaart) laten zien dat vakantie iets moois is.

Tegelijk viel ook op hoe de wereld inmiddels veranderd is. Want laten we wel wezen, wie stuurt er nu nog een vakantiekaart? Alle moeite die je er voor moet doen begint thuis al met het maken en meenemen van een adressenlijst. Vervolgens dien je op de vakantiebestemming tijd uit te trekken om in een druk centrum winkeltjes met ansichtkaarten op te zoeken die het meest passen bij je eigen vakantie en wat je aan het thuisfront wil laten zien, en moet je ook nog eens de beurs trekken voor postzegels. Vervolgens moet er gezeten worden om te gaan schrijven (”Waar is de pen?”), waarbij de ruimte op de kaart net te klein is voor een uitgebreide beschouwing, en weer te groot om er enkel je naam op te zetten (dat wekt immers al te zeer de schijn dat je je er met een Jantje van Leiden af hebt willen maken). Wanneer dit alles gelukt is, dient het adres opgeschreven te worden. Zelf hebben wij meerdere malen gemerkt dat dit voor kinderen en tieners dé grote drempel voor het sturen van een kaart vormt, nu het zeker niet meer vanzelf spreekt om dit te kunnen: ”Pap, hoe moet dat? Kun je me even helpen?”.
”Weet je dat dan niet? Heb je dan nooit eerder een kaart of brief aan iemand gestuurd?”.
”Uh, nee dus…”

O ja, dat is waar. Tegenwoordig sturen we toch alles aan elkaar via de app of FB?
Zelf doe ik er overigens net zo hard aan mee.
Het mooie daarvan is immers dat je je vakantieberichten zo persoonlijk kunt maken. Geen kaarten meer moeten zoeken, geen kruisjes en pijlen op de kaart aanbrengen, geen gedoe, maar gewoon die ene foto waarop jijzelf te zien bent, op de plek of in actie op de manier die jijzelf wilt overbrengen.

Ja, er is veel veranderd.
Maar toch… wat is dit mooi, om die oude kaarten nog weer door te nemen! Appjes van een paar jaar geleden, hoe vind je die nog terug? Voor je het weet zijn ze weg, verdwenen in de veelheid van berichten.
Maar die oude kaarten, ze zijn er nog! Misschien een tikje onpersoonlijk, maar nog wel steeds haarscherp de wereld van toen tonend.
Ineens zie je: wat is alles veranderd. De auto’s alleen al, wat geweldig leuk om dat zo te zien.
De wereld van toen en de wereld van nu – wat een verschil.
Maar wat hetzelfde is gebleven: de vakantie.
Even die heerlijke tijd om van te genieten, om ook een ander in te laten delen. Zodat die ander misschien ook zelf wel even het gevoel krijgt dat het werkelijk ”fantastisch!” is allemaal. In ieder geval omdat jij de tijd hebt genomen om hem of haar in jouw geluk te laten delen.



Hieronder nog een kleine bloemlezing:

De wereld van toen in Benidorm. Met de auto’s van toen, en de palmbomen van toen (of nu nog steeds?).
De wereld van toen: nog geen anderhalve meter…
Ook hier niet!
Tegelijk moeten we ook weer niet gaan romantiseren. Want vroeger was echt niet alles beter. Daarvan getuigt deze kaart uit Berlijn.
Ook deze kaart kun je niet zonder gemengde gevoelens en pijn in het hart bekijken. Ook een schijnbaar vakantieparadijs is geen paradijs. Tegelijk besef je: wat is het kostbaar als er in vrede geleefd wordt, en genoten van het goede dat er volop is.
Misschien is dat de clou van dit hele verhaal wel: als mensen de tijd nemen om – via een kaartje, appje of hoe dan ook – met anderen te delen waarvan zijzelf genieten, is dat iets moois. En is het paradijs even dichtbij.