Home » Uncategorized » Voor € 1,- naar Oceanië

Voor € 1,- naar Oceanië

Deze zomer reis ik naar Oceanië. Voor € 1,- wel te verstaan.
Ik zit in de zonnige achtertuin, met in mijn handen het boek van Paul Theroux: De gelukkige eilanden.
Laatst zag ik het in de boekenstal bij de molen liggen en dacht – nu we toch zelf deze zomer de grenzen niet opzoeken: ‘’Dat lijkt me wel wat.’’
En inderdaad, ik ben niet bedrogen uitgekomen. Het boek neemt mij op fantastische wijze mee door die adembenemende ruimte van de Stille Oceaan, en de prachtige eilandengroepen daar, aan de andere zijde van de aardbol. Op een plek waar ik nooit geweest ben, en wel nooit zal komen.

Gek eigenlijk: zonder er dus ooit geweest te zijn lees ik dit boek, en dan is het net of ik er daadwerkelijk ben. Je vraagt je af: hoe werkt dat eigenlijk: reizen? Wie of wat reist er eigenlijk. Mijn lichaam of mijn geest?
De laatste optie zou zomaar kunnen.
Je kunt immers ergens zijn geweest, en er innerlijk, met je geest, zo intens van hebben genoten, dat je ook eenmaal thuis (en soms zelfs jaren later) je ogen dicht kunt doen en de herinneringen feilloos kunt oproepen. Dan is het net of je er weer echt bent.

Hoe zit dat dus: wanneer ben je ergens? Ik bedoel: bewúst ergens. Als je er ook echt bént (fysiek, geografisch) of als je er in gedachten bent?
Het zou – nogmaals – wel eens dat laatste kunnen zijn.
Je kunt namelijk ook ergens zijn (of iets kostbaars meemaken), zonder dat je er zelf ook echt bij ‘’bent’’. Dan mis je het, ook al was je er bij, en zul je ook nooit van die kostbare herinneringen bezitten, waar je later veel aan kunt hebben.
Maar als je het kostbare om je heen wél ziet en ondergaat, dan sla je iets op, neem je iets mee, waar je ook later nog van kunt genieten.
Het leven, misschien is het wel een reis waarop het zaak is om bewust bij plaatsen of kostbare momenten stil te staan, om de herinneringen op te slaan. Herinneringen, die je gaandeweg steeds meer zult gaan oogsten. De ziel als een schuur van herinneringen.

Moeten we dus persé op reis?
Nee, ook thuis kun je de dingen ondergaan.
Normaal rennen en vliegen we heen en weer in ons dagelijks leven, en dan vinden we dat we er uit moeten. Op het vakantieadres lukt het dan om bewust even te onthaasten en te genieten, maar die modus zijn we, eenmaal thuis, weer snel kwijt.
Misschien is deze zomer wel een kans om eens bewust thuis die modus ‘’aan’’ te zetten, waarbij we eens goed om ons heen kijken. Wat is er eigenlijk allemaal niet voor moois in de achtertuin te zien. Of in de berm, waar de bloemen bloeien, als ik een wandeling maak? Of de eikenbomen, met op de achtergrond de prachtige wolkenluchten? De glinstering van de Vecht?

Nu ik dit schrijf bevind ik mij heerlijk in de achtertuin. De bijen zoemen, de vlinders fladderen. En als ik wil, ben ik, zomaar (en voor € 1,- – wat wil een Nederlander nog meer?) in Oceanië.

Het leven is goed.